معنى «مُنْفَرِدٌ» في القاموس
من يَخلو بنَفْسه، وحيد، وَحدانيّ، مُتفرِّد.
معنى «مُنْفَرِدٌ» في معاجم أخرى
| (فا. من اِنْفَرَدَ). 1. "مُنْفَرِدٌ بِنَفْسِهِ": مُنْعَزِلٌ... "ظَلَّتْ مُنْفَرِدَةً بِطِفْلِهَا فِي زَاوِيَةِ الغُرْفَةِ". 2. "بَقِيَ مُنْفَرِدًا بِرَأْيِهِ": مُتَشَبِّثًا بِرَأْيِهِ. 3. "قَاضٍ مُنْفَرِدٌ بِما يُصْدِرُهُ مِنْ أَحْكامٍ": لَا مَثِيلَ لَهُ. 4. "عَزْفٌ مُنْفَرِدٌ": عَزْفٌ يَقُومُ بِهِ عَازِفٌ وَاحِدٌ بِمُفْرَدِهِ. "غِنَاءٌ مُنْفَرِدٌ".